'Tussen die grenzen vond ik mijn vrijheid terug'

Good Practice Idris, onderdeel van Amarantgroep

‘Waarom lukt dat bij ons nou niet..’, verzucht een deelneemster. Het wordt snel duidelijk dat Idris geen last heeft van vaagzombies en dwaalzombies die we hebben leren kennen in de inleiding van Guido Thys. Ze weten waar ze voor staan en ze zijn daar duidelijk over.

“Onze aanpak is duidelijk en daadkrachtig. Onze visie doelgericht. We bekijken ieder persoon in relatie tot zijn omgeving.

Niets is ons te moeilijk. 
‘Nee verkopen’ doen we niet.
Dat is de kracht van Idris.”

 

Relatie staat centraal

Het opbouwen van die relatie is nog niet zo simpel. De jongeren die bij Idris wonen, zijn in hun verleden nogal eens beschadigd. Ze hebben vaak allerlei overlevingsstrategieën ontwikkeld en zijn niet zelden agressief . De relatie begeleider-cliënt wordt daarom bewust gedefinieerd als een verticale gezagsrelatie. Zo worden hen emotioneel correctieve ervaringen geboden. Idris biedt cliënten vervolgens allerlei trainingen om hun ik-vaardigheden te versterken, zoals zelfmanagement trainingen. Idris stelt dat hun cliënten, vaak met een rugzak vol faalervaringen, bij hen niet weg hoeven: ‘we gaan met ze door, ook als het moeilijk is’. De aanpak heeft succes, en ‘wat werkt, is waar’.

 

Aandacht voor veiligheid

Gezien de pittige problematiek van de cliënten van Idris, is veiligheid een belangrijk aandachtspunt. Veiligheid is een belangrijke schakel in het hele systeem van de organisatie, van cliënt tot bestuurder. Voor de  begeleiders heeft Idris onder andere de training Vaardig Aansluiten ontwikkeld, met zowel fysieke als emotionele training. 

 

Fysiek ingrijpen

Als de film is afgelopen en Wil Verhoeven weer het woord neemt, wordt hij al snel onderbroken. Een deelnemer reageert met afschuw op de film. Hoezo ‘verticale gezagsrelatie’, alsof die cliënt een kind is! Verhoeven vraagt hem of hij dan wel heeft opgelet bij de film? Je voelt de spanning in de zaal stijgen… Tot seniorbegeleidster Sam ‘Stoppen Thomas!’ roept...

Thomas blijkt een acteur. We konden zo even ervaren wat er gebeurt als de spanning oploopt. Opwarmertje voor de oefeningen die volgen. Houding, balans, meebewegen met de ander. Een klein beetje snuffelen aan de trainingen, die gericht zijn op fysiek ingrijpen zonder pijnprikkels of klemmen. De oefening roept een nieuwe kritische reactie op, en nu echt: het is toch veel interessanter om aandacht te besteden aan het voorkomen van spanning, in plaats er op te reageren? Volgens de trainers is die aandacht er volop in de trainingen, maar ging het nu even over het moment dat de-escaleren niet meer mogelijk bleek.

 

Vernieuwend

De aanwezigen willen nog veel meer weten van het Idris-‘panel’. Als moderator Jaap van den Heuvel vraagt naar vernieuwende elementen in het verhaal, noemt het publiek onder andere:

  • de focus op de (verticale gezags)relatie in plaats van ‘de cliënt centraal’
  • de training emotiemanagement voor begeleiders
  • je mag weer zorg hebben voor cliënten, in plaats van steeds gericht te moeten zijn op competenties, ontwikkelen, et cetera.
  • de bouw met een centraal kantoor


Ook wordt nog gevraagd of er een afzonderingsruimte is. Wil Verhoeven antwoordt bevestigend. De verrassing onder de aanwezigen is hoorbaar. Even helder en stellig  als hij begon, licht Wil zijn antwoord toe. ‘En we leggen dat elke keer weer uit’. Het bleef nog lang onrustig in Fort Voordorp…



Deze Good Practice is tot stand gekomen met medewerking van Wil Verhoeven, Geert van Iersel, Sam Dogl, Manuele Verhoeven, Jonna Holkers, Koen Hermens en Davy Melissen van Idris. 

Terug naar Highlights Kijken in de context