Samen of apart‘Zou jij tussen deze vier muren willen wonen?’

Werkt het niet precies zo in de praktijk? De bedden moeten bezet, een leeg bed kost de organisatie immers per dag een smak geld. Is er letterlijk en figuurlijk ruimte om een groep zorgvuldig samen te stellen, rekening houdend met individuele behoeften én groepsdynamiek? Hebben cliënten een eigen keuze? Wie bepaalt?

 

Denken in mogelijkheden

Als de stoelen bezet zijn, komt het gesprek op gang. Vooral de cliënten die in crisis of met een dik dossier vol problemen ergens een plek zoeken, leveren de aanwezigen nogal eens hoofdbrekens op. Vaak wordt hiërarchische druk ervaren om een cliënt ergens te plaatsen en is het ‘aanpassen geblazen’, zoals een van de deelnemers verzucht. Dan is het zoeken naar een oplossing die ‘het meest goed en het minst kwaad doet’, voegt hij daaraan toe.

Een andere deelneemster vertelt dat zij vooral denkt in mogelijkheden, en zich bewust is van een gezamenlijke verantwoordelijkheid binnen het grotere geheel van de organisatie. Er moet een oplossing komen voor een cliënt, daar ga je samen voor. Weer een andere organisatie heeft een speciale crisisgroep gecreëerd. Als nadeel wordt genoemd dat zo’n mogelijkheid altijd een aanzuigende werking heeft. Misschien, stelt een deelnemer, geven we teams dan teveel ruimte om met excuses in plaats van oplossingen te komen.

Wellicht is het beter om uit te gaan van het oplossen van de problematische situatie in de betreffende woning zelf. Bijvoorbeeld met de hulp van een ambulant crisisteam in de instelling. Een andere organisatie is bezig met het samenstellen van interne consultatieteams vanuit specialistische kenniscirkels.  

 

Betere huisvesting

De ideale huisvesting voor cliënten met probleemgedrag is volgens aanwezigen moeilijk te bepalen. Wat in een bepaalde periode als ideaal wordt beschouwd, rolt jaren later pas van de tekentafel en  is dan vaak alweer achterhaald. Wisselend regeringsbeleid maakt het plannen van bouw er niet eenvoudiger op.

Ook een positieve ontwikkeling wordt benoemd: de huisvesting van cliënten is wel verbeterd. Over het algemeen hebben cliënten meer persoonlijke ruimte en eigen voorzieningen. Vervolgens ben je er nog niet, want ‘tussen mensen word je pas mens’, aldus een van de aanwezigen. Je verloren voelen in je eigen appartement: een situatie die nogal eens wordt aangetroffen in de praktijk. Dan is onvoldoende rekening gehouden met één hele essentiële  behoefte: de belangrijke ander, waar een constant lijntje mee mogelijk moet zijn.

Dat brengt het gesprek terug naar de meest aansprekende vraag van deze dag. Welke context heb jij nodig om een goed, prettig leven te leiden? ‘Zou jij tussen deze vier muren willen wonen?’

Terug naar Highlights Kijken in de context