Op bezoek

Klaartje Klaver-5923Veldberichten van Klaartje Klaver

 

We krijgen een rondleiding door de woning. Onderweg naar het gebouw komen we enkele bewoners tegen en één van hen trekt zijn broek naar beneden. Ik schrik, maar laat het niet merken. Deze man en zijn probleemgedrag zijn zojuist in de vergadering besproken. Bovendien reageren mijn collega’s niet op hem. Ik voel me raar. Ik denk te hebben begrepen dat ik geen aandacht moet geven aan zijn uitlokkende gedrag, maar ik vind het ook niet goed om als vreemde zijn huis binnen te lopen zonder te groeten. Ik mompel ‘hallo’ tegen zijn blote kont. Het volgende moment staan we binnen.

 

Wonen in de hal

Het gebouw is speciaal ontworpen voor deze groep mensen met ernstig probleemgedrag. We zien een rij deuren naar moderne appartementen, dikwijls ingericht met een ‘persoonlijke touch’ en uitgerust met een bank, tafel, stoelen. De appartementen worden echter slechts als slaapkamer gebruikt, omdat de bewoners overdag in een groep worden begeleid. Dat groepsgebeuren vindt dus eigenlijk plaats in de “hal” van het gebouw. Een hoge, ongezellige ruimte vol met deuren. Midden in de doorloop is met banken en stoelen een zitgedeelte gecreëerd. Ik word verdrietig als ik de borduurwerken aan de wand zie. Gemaakt door ouders, voor een beetje meer huiskamergevoel.

 

Hufterproof

De begeleidster legt uit dat deze woningen “hufterproof” gebouwd zijn. In een van de appartementen staat alleen een bed en een lege kast waar de laden zijn uitgehaald. In de badkamer is de douche verwijderd. “Hij kan er niet mee omgaan en kan zichzelf beschadigen”, zegt de begeleidster. Later zien we hem op de bank zitten. Hij heeft net zijn schoenen aangetrokken. Zijn begeleidster zit naast hem en legt haar kin op zijn schouder. Hij leunt zijn hoofd tegen het hare. Op de kast ligt een rammelaar in de vorm van een konijn. De contrasten duizelen me. Hoe kan het nou dat deze jongen, die hier zo lief en rustig zit, in zó’n kamer moet slapen?

 

Welkom

We staan met z’n drieën wat ongemakkelijk tussen de keuken en het zitgedeelte. Eén van de cliënten begint druk te bewegen, hij staat steeds op uit zijn stoel en gaat weer zitten. Ik krijg de indruk dat hij zich opwindt. Ik vraag me af wie ons gaat voorstellen, vertellen wat we komen doen. De begeleiders kijken niet op van ons bezoek. “Geeft helemaal niks!” roept een van hen als mijn collega zich verontschuldigt dat we zomaar binnen komen vallen.

 

Eén van de cliënten staat op en komt naar ons toe. Hij heeft een pokdalig hoofd, open mond, hij loopt voorovergebogen en maakt wilde armgebaren. Ik hoop sterk dat hij mij voorbijloopt. En schaam me meteen voor die gedachte. Bij mijn collega blijft hij staan. Hij pakt haar arm en wil dat ze met hem meeloopt. Hij brengt haar naar het koffiezetapparaat.

 

* de namen zijn gefingeerd.

 

13 december 2018

 

Klaartje is projectleider expertisemanagement bij het CCE en doet onderzoek naar goede zorg voor mensen met gedrag dat als probleem wordt ervaren.

 

Over de rubriek Veldberichten

Kleine verhalen over zorgpraktijken zijn van grote waarde. Ik hoop eraan bij te dragen die verhalen in leven te houden binnen het Centrum voor Consultatie en Expertise. We doen onderzoek naar situaties waarin het gedrag van cliënten als probleem wordt ervaren. Alles wat daaruit doorgaans wordt vastgelegd tijdens consultaties, zijn dossierrapportages en verslagen die niet met de buitenwereld gedeeld kunnen worden. Via kwalitatief onderzoek proberen we de geleefde ervaringen in beeld te brengen. De ‘probleemgevallen’ worden cliënten en betrokkenen met een gezicht. Natuurlijk zonder hun privacy te schenden. Geïnspireerd door de veldnotities van Gustaaf Bos in Markant, deel ik hier zo nu en dan enkele reflecties.

 

Klaartje Klaver

 

 

Lees ook:

Professionele vader (29 oktober 2018)

Gesprekken op niveau (15 januari 2018)

Onbegrepen gedrag (14 september 2017)

Opgesloten (3 augustus 2017)

Duidelijkheid (27 juni 2017)