Professionele vader

Klaartje Klaver-5923Veldberichten van Klaartje Klaver

 

Proeftuin Meerzorg 2.0

We zijn in de vergaderzaal van een woonlocatie voor mensen met een verstandelijke beperking en gedragsproblematiek. Om de tafel zitten naast mensen van het CCE een gedragskundige, een manager, enkele begeleiders en een vader. Dit is een bijeenkomst van een proeftuin Meerzorg 2.0. Dat is een initiatief van CCE, VGN en ZN om Meerzorg verder te ontwikkelen, een paar jaar geleden van start gegaan.

 

In de proeftuinen wil men in groepsverband ruimte maken voor ontwikkeling van perspectief en kwaliteit van zorg. Het idee is dat je elkaar daarvoor blijvend moet uitdagen, bevragen en prikkelen. Ik ben heel benieuwd naar deze proeftuin, omdat de dialoog centraal staat tussen professionals én met familie of andere vertegenwoordigers. Ik wil weten wat er gebeurt als deze mensen met verschillende perspectieven, posities en belangen op deze manier met elkaar aan de slag gaan.

 

De dialoog met familie

“We hebben Bettie en Chris* gekozen om op in te zoomen deze keer”, zegt de begeleider. De manager kucht en lacht: “hadden jullie nou geen anderen kunnen nemen?!” Bettie en Chris zijn niet de eenvoudigste bewoners. Oei, denk ik en kijk naar de man aan tafel die zich heeft voorgesteld als “de vader van Peter”. Stel dat er zo over Peter werd gesproken. Maar mijn ongemak blijkt niet terecht. Deze vader heeft begrip voor de grapjes die er worden gemaakt. Hij ziet de uitdagingen waar de professionals voor staan en denkt constructief met hen mee. Hij legt uit dat het voor hem van groot belang is dat het team het werk samen zo goed en prettig mogelijk kan doen. Want daar is zíjn zoon ook bij gebaat. Ik vind het ontzettend knap zoals hij meedoet zonder zijn eigen ervaringen in te brengen.

 

Maar het roept ook vragen op. Hoe belangrijk is het dat deze vader zich zo opstelt? Wat zou er gebeuren als een ouder zich minder professioneel gedraagt? Als hij telkens voorbeelden over zijn eigen zoon zou inbrengen? Als hij boos zou worden van de grapjes die worden gemaakt? Kun je dan nog meedoen aan de proeftuin? In hoeverre wordt een goede dialoog ingegeven door harmonie of juist frictie?

 

Professionele vader

Even later krijgen mijn CCE-collega’s en ik een rondleiding. In een van de woningen zien we ook Peter, de zoon van de vader die bij het groepsgesprek zit waar we zo weer naar teruggaan. Ik zie het meteen want ze lijken sterk op elkaar. De begeleidster vraagt Peter of ze zijn kamer aan ons mag laten zien, maar hij schudt heftig van nee: dat mag niet. Later terug in de vergaderzaal wordt ons gevraagd iets van onze indrukken te vertellen. Dat probeer ook ik zo goed mogelijk te doen. Maar: ik denk er niet aan om tegen de vader van Peter te zeggen dat we ook zijn zoon hebben gezien. Ik heb er nu nog spijt van.

 

* de namen zijn gefingeerd.

 

29 oktober 2018

 

Klaartje is projectleider expertisemanagement bij het CCE en doet onderzoek naar goede zorg voor mensen met gedrag dat als probleem wordt ervaren.

 

Over de rubriek Veldberichten

Kleine verhalen over zorgpraktijken zijn van grote waarde. Ik hoop eraan bij te dragen die verhalen in leven te houden binnen het Centrum voor Consultatie en Expertise. We doen onderzoek naar situaties waarin het gedrag van cliënten als probleem wordt ervaren. Alles wat daaruit doorgaans wordt vastgelegd tijdens consultaties, zijn dossierrapportages en verslagen die niet met de buitenwereld gedeeld kunnen worden. Via kwalitatief onderzoek proberen we de geleefde ervaringen in beeld te brengen. De ‘probleemgevallen’ worden cliënten en betrokkenen met een gezicht. Natuurlijk zonder hun privacy te schenden. Geïnspireerd door de veldnotities van Gustaaf Bos in Markant, deel ik hier zo nu en dan enkele reflecties.

 

Klaartje Klaver

 

 

Lees ook:

Gesprekken op niveau (15 januari 2018)

Onbegrepen gedrag (14 september 2017)

Opgesloten (3 augustus 2017)

Duidelijkheid (27 juni 2017)