Zoektocht naar woonplek met intensieve begeleiding van mensen met autisme

Meisje in raamSoms lopen zorgprofessionals vast met mensen met autisme en ernstig probleemgedrag en doen zij een beroep op het CCE om mee te denken over goede oplossingen. In veel gevallen blijken de betrokken mensen behoefte te hebben aan een stabiele woonplek, met intensieve en gespecialiseerde begeleiding. Zij zijn niet gebaat bij korte, op herstel gerichte opnames ter behandeling. Bij gebrek aan een goede woonplek vallen deze mensen vaak tussen wal en schip.    

 

Het CCE werkte mee aan een serie artikelen van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) die aan de hand van drie casussen illustreert wat dit in de praktijk voor cliënten betekent.


Deel 1 Zorginstelling mag vrouw (30) niet helpen omdat zij te slim is

Een 30-jarige vrouw met autisme en psychoses zoekt wanhopig naar een woonplek waar zij zeer intensief kan worden begeleid. ‘Wij hebben een goede plek voor haar, maar op dit moment is het onduidelijk of wij hem mogen aanbieden’, zegt bestuurder Henk Kouwenhoven van zorginstelling Sherpa. Het CCE adviseerde: ‘Expertise nodig zoals beschikbaar in de zorg voor verstandelijk gehandicapten.’

 

Deel 2: In de GGZ kan je nauwelijks nog wonen

Waar kunnen kinderen en volwassenen met autisme wonen die behoefte hebben aan zeer intensieve en langdurige begeleiding? Als ze geen verstandelijke beperking hebben, dan heeft niemand het antwoord. ‘Steeds vaker vragen ggz-instellingen ons niet langer hoe ze een cliënt moeten helpen, maar wie dat moet doen’, zegt orthopedagoog Alice Padmos, regiodirecteur van het CCE.

 

Deel 3: Jonathan (16) komt één keer per week van zijn kamer

Jonathan woont al drie jaar in instellingen waar hij volgens zijn moeder alleen maar zieker wordt. Omdat autisme geen toegang geeft tot de Wet langdurige zorg, kan hij niet naar de plek die volgens alle betrokkenen beter voor hem is. Bij cliënten met autisme ziet het CCE regelmatig overschatting. Gedrag wordt nogal eens geïnterpreteerd als onwil. “Vaak blijkt er geen sprake te zijn van onwil, maar van onvermogen’, zegt Alice Padmos. Voor de intensieve begeleiding die nodig is voor Jonathan deed zijn moeder tevergeefs een beroep op de Wlz. Zijn ‘psychiatrische problematiek’ geeft geen toegang.


Naar overzicht